INIWAN KAMI NG TATAY KO SA ISKWATER PARA SUMAMA SA MAYAMAN NIYANG KABIT. 20 YEARS LATER, NAGMAMAKAAWA SIYA PARA SA KIDNEY TRANSPLANT. PUMASOK AKO SA KWARTO HINDI PARA MAG-DONATE, KUNDI PARA IPAKITA SA KANYA KUNG SINO ANG TUNAY NA NAGWAGI.
Ako si Marco. Lumaki ako sa hirap. Ang huling alaala ko sa Tatay kong si Roberto ay noong limang taong gulang pa lang ako. Nag-impake siya ng gamit habang umiiyak ang Nanay ko at nakaluhod sa paanan niya.
“Roberto, huwag mo kaming iwan! Paano ang anak mo?” iyak ni Nanay.
Tinulak lang siya ni Tatay. “Sawang-sawa na ako sa hirap, Elena! Aalis ako dahil gusto kong yumaman. Si Melinda (ang kanyang mayaman na kabit) ang magbibigay sa akin ng buhay na gusto ko. Kalimutan niyo na ako.”
Umalis siya at hindi na lumingon. Namatay ang Nanay ko sa sakit at sama ng loob, habang ako ay namuhay na parang daga—nagbebenta ng dyaryo, nangangalakal, at nag-aaral sa gabi para lang mabuhay.
LUMIPAS ANG 20 TAON…
Nasa Executive Suite ng pinakamahal na ospital si Roberto. 55-anyos na siya. Mayaman, oo, pero Stage 5 Kidney Failure na siya. Kailangan niya ng transplant sa lalong madaling panahon kundi mamamatay siya.
Nasa loob ng kwarto ang kanyang “bagong pamilya.” Si Melinda, at ang dalawa nilang anak na sina Javier at Stacy.
“Doc, wala na bang ibang paraan?” tanong ni Melinda.
“Wala na po,” sagot ng doktor. “Kailangan niya ng donor galing sa immediate family para mataas ang compatibility. Kayo po, Ma’am Melinda? O sina Sir Javier at Ma’am Stacy?”
Nagtinginan ang mag-iina.
“Doc, matanda na ako,” palusot ni Melinda. “High blood ako. Hindi ko kaya ang operasyon.”
Tumingin si Roberto sa anak niyang lalaki. “Javier… anak… baka pwede ikaw?”
Umatras si Javier, mukhang nandidiri. “Dad? Are you crazy? CEO ako ng kumpanya! Hindi ako pwedeng mag-leave ng matagal. At saka, baka masira ang katawan ko. I can’t risk my health.”
Tumingin si Roberto sa anak niyang babae. “Stacy…?”
“No way, Daddy!” irap ni Stacy. “Model ako! Imagine kung may malaking peklat ako sa tiyan? Masisira ang career ko! Maghanap ka na lang ng donor sa labas! Bayaran mo na lang!”
Napaluha si Roberto. Ang pamilyang pinili niya kapalit namin… ang pamilyang binigyan niya ng lahat ng luho… ay walang pakialam kung mamatay siya.
Sa gitna ng pagtatalo nila, bumukas ang pinto.
KLACK. KLACK. KLACK.
Tunog ng mamahaling sapatos sa marmol na sahig.
Pumasok ako. Suot ko ang isang tailored Italian suit. Malinis ang gupit, matikas ang tindig, at may suot na relong mas mahal pa sa kotse ni Javier. Kasunod ko ang aking Personal Lawyer at Bodyguards.
Tumahimik ang buong kwarto.
“Sino ka?” mataray na tanong ni Melinda. “Bawal ang stranger dito!”
Dahan-dahan kong tinanggal ang aking sunglasses. Tinitigan ko si Roberto na nakahiga sa kama, putla at nanghihina.
Nanlaki ang mga mata ni Roberto. Kahit matagal na panahon na, kilala niya ang mukha ko. Kamukhang-kamukha ko ang Nanay ko.
“M-Marco…?” garalgal na bulong ni Roberto. “Anak…?”
Nagulat sina Melinda, Javier, at Stacy.
“Anak?!” sigaw ni Javier. “Ito yung anak mo sa una? Yung mahirap?!”
Biglang nagliwanag ang mukha ni Melinda. Lumapit siya sa akin at hinawakan ang braso ko na parang close kami.
“Oh, Marco! Thank God nandito ka!” plastic na sabi ni Melinda. “Nabalitaan mo siguro na kailangan ng Daddy mo ng kidney ‘no? Napakabuti mong anak! Handa kang mag-donate! Huwag kang mag-alala, babayaran ka namin. Magkano ba gusto mo? 500,000? Isang Milyon? Tutal sanay ka naman sa hirap, malaking tulong ‘yan sa’yo.”
Tinabig ko ang kamay ni Melinda. Pinagpag ko ang coat ko na parang may dumapo na dumi.
“Huwag mo akong hawakan,” malamig kong sabi.
Naglakad ako palapit sa kama ni Roberto.
“Marco…” iyak ni Roberto. “Patawarin mo ako, anak. Alam kong nagkamali ako. Pero nandito ka… ililigtas mo ba ako?”
Ngumisi ako nang mapait.
“Roberto,” tawag ko sa kanya sa pangalan niya. “Tignan mo ako. Mukha ba akong nangangailangan ng pera niyo?”
Naglabas ako ng calling card at inilapag sa dibdib niya.
“Ako si Marco De Silva. Ang may-ari ng MDS Holdings—ang kumpanyang bumili sa mga lupain kung saan nakatayo ang negosyo niyo ngayon. Sa madaling salita… ako ang landlord niyo.”
Namutla si Javier at Stacy. Ang kumpanyang kinatatakutan nila ay pag-aari ng “kapatid” nilang inapi ng tadhana.
“Pumunta ako dito hindi para ibigay ang kidney ko,” mariin kong sabi. “Ang kidney ko ay para sa mga taong deserving mabuhay. Hindi para sa taong nagtapon ng sarili niyang dugo at laman.”
“Pumunta ako dito para makita mo ang resulta ng desisyon mo.”
Lumapit ako sa mukha niya.
“Noong iniwan mo kami, namatay si Nanay dahil wala kaming pambili ng gamot. Wala kang tinulong. Hinayaan mo kaming mabulok. Ang pamilyang pinili mo—sina Melinda, Javier, at Stacy—binigay mo sa kanila ang mundo. Pero ngayong ikaw ang nangangailangan… tignan mo sila.”
Itinuro ko ang mag-iina na nakayuko sa gilid.
“Wala ni isa sa kanila ang gustong magligtas sa’yo. Ang kayamanan na ipinagpalit mo sa amin, ‘yan din ang dahilan kung bakit ka mamamatay nang mag-isa. Dahil pinalaki mo silang mukhang pera at walang puso.”
“Marco… parang awa mo na…” hagulgol ni Roberto. “Ayoko pang mamatay…”
“Ang Marco na anak mo ay namatay na 20 taon na ang nakakaraan kasama ng Nanay niya,” sagot ko.
Tumalikod ako at naglakad palabas ng pinto.
“Doc,” sabi ko sa doktor bago ako lumabas. “Gawin niyo ang trabaho niyo. Pero huwag niyong asahan ang tulong ko. Bayad na ako sa utang na loob ko noong nabuhay ako nang wala siya.”
Iniwan ko si Roberto na umiiyak, habang ang pamilya niyang “mayaman” ay nag-aaway-away na sa loob ng kwarto kung sino ang magbabayad ng bill.
Sa huli, napatunayan ko na ang tunay na tagumpay ay hindi ang yaman, kundi ang dignidad. Si Roberto ay namatay na mayaman sa bulsa, pero pulubi sa pagmamahal. At ako? Ako ay nabuhay nang marangal, malayo sa anino ng taong bumitaw sa akin.
